Zit het negeren van onze lichamelijke en geestelijke (stress- en vermoeidheids-)klachten in ons DNA? Zijn wij gehardwired om signalen niet te voelen, te ervaren, te missen of botweg te negeren?
 
Een paar maanden geleden zat ik verzonken naar mijn 6 maanden oude zoon te staren. Terwijl ik hem aan het bestuderen was viel het mij op dat hij in 1 ademteug vanuit de lach-stand naar de huil-stand ging. Dit was zijn typische moeheidshuiltje. Als een blad op een boom sloeg zijn bui om. Chagrijnig en moe, maar toch willen blijven spelen. En dat terwijl hij heerlijk in een knusse box ligt. Hij kan dus elk moment ervoor kiezen om zijn ogen dicht te doen en lekker te gaan slapen. Maar toch doet hij het niet…
 
DNA?
Is dat ook niet wat wij, volwassenen, ook doen?  We zijn druk, worden drukker, hebben een ellenlange to do lijst. Agenda is volgepland met werkafspraken, lunchafspraken, koffie-dates etc. Kortom een dag, een week, een maand en/of een baan waar je stress van krijgt.
 
De ‘leuke dingen’ voelen langzaamaan als een verplichting. Ook als volwassenen voelen we vaak het punt van omslag niet. Voor je het weet voel je je uitgeput, moe, heb je een slechte concentratie, hoofdpijn, zo gaat het lijstje wel even door. Je ervaart  geen ruimte voor ontspanning meer.
 
Hoe ver ben jij?
Maar zeg nou eens eerlijk… heb je dat punt al bereikt? Ben je al te ver gegaan? Wordt je geleefd door stress? Heb je het door? Of ben je op een of andere manier niet in staat om te reageren op je stresssignalen? Misschien voel je die stresssignalen niet eens. Of je voelt geen tijd om te reageren op die stresssignalen?
 
Ieder mens heeft zijn eigen valkuil of obstakel waarom hij niet reageert op de stresssignalen. Of wellicht heb je het wel door, maar heb je de keuze gemaakt door te gaan. Mogelijk voel je geen andere optie dan doorgaan. En dat is okey. Maar weet dat stresssignalen langzaam maar zeker veranderen in stressklachten. Hierna sluipt langzaam de overspanning of burn-out erin. Plots wordt je wakker, plots bevind je je in een andere staat.
 
Mijn zoon is niet in staat om een beslissing te maken ten goede van zichzelf.  Mijn zoon kan niet bedenken ‘he, ik ben moe en de oplossing is slapen.’. Nu kan ik de moeheidssignalen bij mijn zoon opvangen en hem naar zijn bedje brengen. Crises afgewend.
 
Zo lijkt het erop dat ongeacht onze leeftijd we de stresssignalen niet goed oppakken. Dus zal het dan echt in onze DNA zitten om door te gaan? Ondanks dat het emmertje al overloopt?
 
Maar wie helpt jou de burn-out crises te ontwijken als je, om wat voor reden dan ook, niet in staat bent zelf de stressklachten op te pakken? Wie geeft jou nieuwe inzichten om tot oplossingen te komen? Wie ondersteunt jou? Bij wie voel jij je veilig? Wie is jouw klankbord?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.