Miriam schrijft vanaf Aruba over haar ervaring met stress, tijdens het omgaan met borstkanker, en een jaar later een echtscheiding, na 13 jaar huwelijk. Klap na klap, het was allemaal heel heftig, maar positief denken en fijne mensen om haar heen, hielpen haar weer op de been.

Verdriet in het Paradijs

De dokter koos zijn woorden heel zorgvuldig: “de testresultaten zijn binnen, en ze zijn niet goed. Je hebt borstkanker”.

Het was het jaar 2014, het jaar dat ik me herinner als de dag van gisteren. Alles was vanaf toen; het jaar van voor of na de kanker.

Het was kerst tijd, 2013, ik belde mijn huisarts, de receptioniste nam op, en ik vertelde haar dat tijdens het douchen die ochtend, ik een harde bobbel voelde aan de bovenkant van mijn rechterborst.

Normaal maak ik me niet zo snel zorgen, en ik heb weinig gevoel voor drama en ben zelden in paniek, maar dit voelde helemaal niet goed, en ik wist meteen; dit is fout, dit is iets ergs.

Ik vocht tegen mijn tranen, terwijl ik de secretaresse ervan overtuigde, mij een afspraak voor de kerst vakantie te geven. Ik vertelde haar dat ik bezorgd was dat het een tumor zou kunnen zijn.

Ik mocht meteen diezelfde ochtend langskomen. Mijn partner was al aan het werk, ik wilde niemand ongerust maken (vooral mijn moeder niet, die 3 zussen had verloren aan kanker) dus ik besloot alleen naar het spreekuur te gaan.

Op van de zenuwen zat ik in de dokter’s wachtkamer. Gelukkig was ik na 10 minuten al aan de beurt. De huisarts voelde aan mijn borst, aan het harde knobbeltje en ze zei dat wat ik al voelde aankomen;

dit voelt niet goed, ik geef je meteen een verwijsbrief mee om naar het ziekenhuis te gaan voor de kerst vakantie. Ik vind het zo sneu voor je. Dat deed me goed, dat ze erkende dat ik het goed had opgemerkt. Ik ben blij dat ik meteen aan de bel trok, aangezien dit precies een harde knobbel was, die je kon bewegen onder de huid, waarover ik had gelezen. Hoe eerder je erbij bent hoe beter, dat zag ik ook ooit eens op tv en ik ben blij dat ze het meteen serieus aanpakten.

Ik ging iets te laat naar mijn werk, maar voor een dokters bezoek was dat geen probleem. Iemand van het ziekenhuis belde me diezelfde middag terug dat ik de volgende dag kon langs komen voor testen.

Blij dat ik voor de kerst vakantie nog terecht kon maar wel erg ongerust gingen we die avond slapen. Niemand wist er iets van, behalve mijn partner en ik. We hadden besloten niemand ongerust te maken van de familie en vrienden. Eerst maar even afwachten of het echt iets erg is.    

Ik wilde hun zorgeloze kerst dat jaar niet verpesten, dus hield ik me stil. Ik ging de volgende dag in mijn eentje naar het ziekenhuis toe voor een aantal testen en daarna meteen door naar mijn werk.

Ik werk in vastgoed op Aruba en ons kleine eilandje is mega druk rondom de kerstvakantie. Vele bezoekers waren zoals voorgaande jaren naar Aruba gekomen en een aantal kwam bij mij om koopwoningen te bekijken dus ik ging gewoon verder die dagen die volgden, alsof er niks boven mijn hoofd hing.

Het ziekenhuispersoneel zou werken aan de uitslagen van mijn testen, tijdens de kerstvakantie en me zo snel mogelijk informeren of de knobbel op mijn borst goed-/ kwaadaardig was.

Tik tok tik tok, de tijd ging uiterst langzaam en ik was veel in gedachten, Ik deed wat onderzoek on-line naar borst kanker, hoe groot de kans is om op relatief jonge leeftijd borstkanker te krijgen, etc.

Als je al een onrustige slaapster bent, zoals ik, en er hangt je een enge ziekte boven het hoofd komt dat je nachtrust zeker niet ten goede. Elk uur op de klok kijken, naar je mobieltje staren ‘s nachts alsof je anders een oproep mist, draaien, peinzen, het waren dagen die langzaam voorbij kropen, totdat eindelijk de kerst voorbij was, en ik gebeld werd.

Nog even dacht ik; ik ben een gezonde meid, ik leef bewust, ik heb een zorgeloze jeugd gehad en een fijn leven met mensen om me heen die van me houden. Het zal allemaal wel goed komen.

Maar toen ik het telefoon nummer herkende van het ziekenhuis dat me op dat moment belde, schoot er wel een en ander door mijn hoofd… Stel dat het niet goed is? Wat moet ik dan?

Het ziekenhuis gaf aan dat de uitslag van het onderzoek binnen was en dat ik de volgende dag langs kon komen. Toen wist ik al; het is slecht. Je voelt gewoon aan je lichaam dat er iets mis is, ik wist het.

De dokter bevestigde mijn vermoeden, het is niet goed; “je hebt borstkanker”.

Een zeer agressieve versie, HER2, en we gaan het omdat je zo jong bent (44 jaar jong) meteen agressief behandelen. We gaan ervoor zorgen dat je beter wordt. Bla, bla, bla, de rest van het gesprek is aan me voorbij gegaan als een nevel mist, waar je doorheen rijdt, je ziet het wel, er beweegt wat, maar je kunt het niet vastpakken.

Gelukkig was mijn echtgenoot (nu ex man) bij me, zodat hij me later kon vertellen wat er precies allemaal gezegd was.

Ik kon alleen maar denken: “in godsnaam geen chemo”. Binnenkort ben ik een patiënt, word ik ziek, moet ik het ziekenhuis in, verlies ik mijn haar, ga ik dood?

Ik voelde me goed, best krachtig en energiek die periode in mijn leven, dus uiteraard denk je dan; misschien had de dokter de testresultaten per ongeluk verwisseld met een andere persoon, want dit kon helemaal niet over mij gaan. Een operatie, bestraling, chemotherapie, niks voor mij. Dat voelde als iets voor oudere mensen. Ik stond midden in het leven, met alles goed voor elkaar, een mooie eigen woning, leuke vent, fijne familie, een topcarrière op Aruba. Dit kan niet mijn verhaal zijn en zeker niet mijn einde.

Maar helaas, het was echt, het ging over mij en ik had kanker. Tijd om het vertellen aan mijn moeder, ze was in shock, ze huilde zo hard en zakte in elkaar. Daarna gaf ze me zo’n stevige knuffel, de liefste moeder van de wereld, met zoveel verdriet en angst om haar eerst geborene, ga er maar aan staan. Het brak mijn hart om haar zo te zien en ik sprak haar krachtig toe; “ik ga deze ziekte verslaan, blijf sterk voor mij mam, ik heb je nodig”.

Ze vermande zich en zei door haar tranen heen; ja schat, we gaan dit samen aanpakken, ik ben er voor je en steun je met alles. Een top reactie en overal ging ze mee naartoe als ik dat vroeg (eigenlijk ook ongevraagd) 🙂

Samen zijn we na mijn operatie om het knobbeltje te verwijderen, en na de chemotherapie sessies, vanaf Aruba door de zorg verzekeraar naar Colombia gevlogen voor bestraling van de borst. Een 6 weeks verblijf in Cali, waar ik naast de professionele medische zorg die ik ontving en het prachtige land Colombia waar ik een klein beetje van heb kunnen ontdekken, zelfs ook wat Spaans heb geleerd. Bestraling doet geen pijn, het was dagelijks een behandeling van ca. een half uur. Daarna aten we samen iets en ging ik rusten in het hotel, daarna gingen mijn moeder en ik Netflixen of wat winkels bezoeken en inkopen doen voor het avondeten.

2 x per week kwam er een Spaanse privéleraar naar het hotel om mij wat Spaans bij te brengen.

Qua werk kon ik mijn collega’s ook wat ontlasten, door regelmatig e-mails van klanten te beantwoorden, op onze huizenwebsite alle nieuwe panden te uploaden en engelse teksten te schrijven als omschrijving bij de koopwoningen, dus ik hield mezelf wel bezig.

Het herstellen van de chemo en de bijwerkingen daarvan, kaal en misselijk worden, naast het emotionele deel, de verwerking van alles dat je meemaakt en op je afkomt, de reactie van mensen als je ziek bent en met een pruik op loopt, dat doet wat met je en dat duurt een heel lange tijd (in mijn geval) voordat je daar doorheen bent.

De steun en support van mensen om je heen is overweldigend. Een aantal mensen waarmee je jaren bevriend bent en waarop je denkt op te kunnen rekenen: vergeet het maar.

Terwijl de verrassende berichten en lieve steun komen van mensen, waarvan je dacht dat ze “maar” kennissen waren, dat die daardoor dichter bij je komen te staan en de fake vrienden die niet meer naar je omkijken, dat maakt wel wat in je los.

Alles is betrekkelijk, niets is te voorspellen, pluk de dag. Ik heb het gevecht gewonnen!

Ik ben nu bijna 7 jaar kankervrij en het voelt goed.

Een jaar nadat de ziekte zich openbaarde, verliet mijn man me, had ik weinig inkomen, een hypotheek die ik alleen moest ophoesten, maar ondanks alles ben ik nu gelukkiger dan ooit, mega verliefd op een lieve, knappe, zorgzame man, waarmee ik aan de toekomst werk. Hij is de liefde van mijn leven en we hadden al een tijdje verkering zo’n 30 jaar geleden. Lang leve Facebook.

Mijn carrière is weer als vanouds en helemaal op de rit. Ik heb een Tiny House laten bouwen, waarin we binnenkort samen gaan wonen (op Aruba) en de toekomst lacht me weer toe. Tijdens dit alles ben ik bijna altijd positief gebleven en dat heeft me erdoorheen geholpen. Even tot slot een leuke quote van mijn favoriete clown Bassie; “wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen”. 

Wil je meer over Miriam weten? Volg haar op www.facebook.com/miriamengeln of www.instagram.com/arubaconnections

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.