Waarom vallen niet mag…

Vallen heeft meerdere definities. Vallen als in ‘vallen op de grond’ en vallen als in ‘vallen en opstaan’ in context van leren, is waar ik naar refereer.

Ons hele leven lang zijn we (zowel bewust als onbewust) aan het leren. Het schijnt zelfs dat baby’s in de buik al beginnen met leren.

We worden geboren met een x aantal reflexen, deze zitten ingebakken. Al snel wordt er overgegaan op leren. Dit leren een gaat in een sneltreinvaart. En dat leren gaat vaat gepaard met soms letterlijk vallen en opstaan. Het schijnt dat, hoe jonger we zijn, we makkelijker leren. En dat klopt. Hoe jonger je bent hoe makkelijker onze hersenen het oppakken; bijvoorbeeld denkpatronen, handelingen en gedrag.

Waarom durven als we jong zijn makkelijk is

Er zijn een tal van redenen waarom we makkelijker leren als we jong zijn. Een daarvan is durven. Om nieuwe dingen te leren moeten we oefenen. En bij het oefenen komt ‘het durven’ om de hoek kijken: durven oefenen, durven vallen en durven opstaan.

Als we jong zijn, zijn onze hersenen, met name het pre-frontale gedeelte, niet volgroeid. Het pre-frontale gedeelte is o.a. verantwoordelijk voor het inschatten van risico en consequenties. Als je die niet op waarde kan inschatten, dus te laag inschat, ervaar je niet de juiste bijhorende mogelijke consequenties en angsten. En dus durf je het en doe het gewoon. Je valt en staat op. Dit zie je heel goed terug tijdens het skiën. Wat heb ik die kleine hummels benijd toen ik op mijn 28ste voor het eerst op skiën stond. Vanaf 4 jaar, misschien zelfs jonger, glijden die hummels in een rijtje, achter de skileraar zonder vrees van de berg af.

Volwassen

Ja en dan wordt je ‘volwassen’. Je bent klaar met leren op school. Je hebt een carrière, wellicht een partner en/of kinderen of andere legio aan verantwoordelijkheden. Het leren van het ‘echte’ leven kom nu steeds meer in de schijnwerpers te staan. Daar komt mogelijk bij dat je enigszins meer druk om je heen voelt; je al hoort te weten hoe het leven in elkaar zit, je merkt wellicht een prestatiedruk, je vrienden boeren beter, je vriendinnen hebben het al voor elkaar, de maatschappij verwacht veel van je et cetera. Vallen is nu hele andere koek geworden. Want je hoort geslaagd te zijn in het leven, je hoort alles op een rijtje te hebben, je gras hoort groen te zijn.

Maar je bent niet blij, misschien zelf ongelukkig, je heb het gevoel dat je elke keer de verkeerde keuzes maakt, je zit vast in een vaste gedragspatroon, je loopt rondjes.

Kortom, je ervaart stress en je wilt het anders. Stiekem weet je het al: je hebt hulp nodig. Je komt er niet alleen uit, dat heb je al geprobeerd. Maar die muren blijven staan en die deuren blijven dicht. Tips en adviezen van vrienden en familie past ook niet bij jou en past niet in jouw situatie. Maar ja… hulp zoeken is dat niet vallen? En dat doet mogelijk pijn of geeft je angst. Want vallen houdt in dat je laat zien dat je gras toch niet zo groen is.

Vallen wordt een ding…. je bent je immers bewust van de consequenties en bijhorende angsten.

En nu?

Maar zeg eens eerlijk? Je bent vast wel eens eerder ‘gevallen’. Ben je toen uitgelachen? Is er zout in je wonden gestrooid? Is het mooie groene gras van die ander in jouw neus gewreven?

Of heb je sociale en emotionele steun gekregen? Of heb je een klankbord gevonden? Of tips en adviezen gekregen? Of heb je door jouw openheid andere geïnspireerd? Zo ja, vallen is niet direct negatief. 

Hulp vragen bij de juiste deuren is goed, beter nog het helpt je echt. Ben jij klaar om te vallen? Om opluchting te voelen? Wil je van het zware gevoel af? Ben je het rennen in cirkels zat? Ben je toe aan concreet tot de kern te komen en van daaruit praktisch aan de slag te gaan? Dan is het jouw tijd om aan de slag te gaan en objectieve ogen, middels counseling, kunnen daarbij helpen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.