Gezondheids- & Ontwikkelingsbureau Leiden

Blog

  • Stress en Voeding
  • Klachten negeren in DNA?
  • Waarom vallen niet mag...
  • Geestelijk Tuinieren
  • Persoonlijk verhaal Miriam
  • Wereld zonder Stress?
  • Stress bij Kappers

Wat hebben chocolade, koffie, alcohol en stress met elkaar te maken?

Je voelt je gestrest,  waardoor je niet lekker hebt geslapen. Je snakt naar koffie. Je hebt het nodig om de dag door te komen. In de middag komt er een reep chocolade op je pad. Eén stukje kan wel. Nog een stukje, omdat het zo lekker is en omdat je een pittige dag hebt. Oeps, toch een halve reep opgegeten. Het einde van de dag is in zicht, tijd om te ontspannen met een drankje. Herkenbaar? Dit is wat veel mensen doen als ze stress ervaren.

De vicieuze cirkel van ongezond eten en stress

Heb je het bij jezelf wel eens opgemerkt dat je anders gaat eten als je stress ervaart? De behoefte aan koffie, alcohol en chocolade (en andere snacks) kunnen in periodes van stress behoorlijk stijgen. Vaak is het ook een goed excuus als je stress hebt, om het jezelf in deze periode maar even te gunnen. Wat als je stresslevel niet meer zakt? Dan blijf je eten en drinken. Dan komt er niet alleen stress om de hoek kijken, maar ook een broek die te strak gaat zitten. Met als gevolg dat je steeds minder gelukkig bent met wat je in de spiegel ziet. Je hoort het al, een vicieuze cirkel. In dit artikel leg ik je uit waarom je juist niet aan die behoeftes moet voldoen en wat je kan helpen om je cirkeltje te doorbreken.

Waarom hebben we behoefte aan chocolade en andere snacks? 

De oorspronkelijke functie van stress is overleven. Als jij door te veel van jezelf te vragen niet kunt ontspannen blijf je 'aan' staan. Je bent daardoor altijd in standje overleven en dat kost enorm veel energie. Je lichaam snakt naar energie in welke vorm dan ook. Qua voeding gaat onze voorkeur als we vermoeid zijn uit naar zoet, zout en vet en het liefst een combinatie daarvan. Geen wonder dat karamel zeezout chocolade zo onweerstaanbaar is!

Slapen zou waarschijnlijk goed zijn, maar dat stuk chocolade zit bomvol suiker en het bevat theobromine en cafeïne wat een oppeppend effect heeft. Je bloedsuikerspiegel stijft snel, je voelt je energiek. Zodra de stofjes in je lichaam zijn opgenomen daalt je bloedsuikerspiegel weer enorm hard. Je raadt het al, je hebt opnieuw behoefte aan een oppepper in de vorm van snacks of een koffie.

Koffie zorgt er toch juist voor dat ik me fit voel?

Het voedingscentrum geeft aan dat cafeïne bij de hoeveelheid van één à twee kopjes koffie een stimulerend effect heeft op het concentratie en prestatie vermogen. Het zorgt voor een gevoel van verhoogde energie en verdrijft het gevoel van vermoeidheid. Het lijkt dus alsof je meer energie hebt, maar uiteindelijk is de totale hoeveelheid hetzelfde. Vergelijk het met je auto, als je flink op het gaspedaal drukt ga je harder. Je bent sneller op bestemming, maar het wil absoluut niet zeggen dat je door hard te rijden verder komt. Je hebt dus even plezier van flink op het gas trappen, maar de tank is op een bepaald moment toch leeg en zelfs eerder dan wanneer je de brandstof geleidelijk zou verbruiken. Koffie drinken is dus eigenlijk flink het gaspedaal indrukken.

Dat glaasje ter ontspanning dan? 

Als je een glaasje drinkt voelt dat aan als ontspanning. Je lichaam denkt daar heel anders over. Al snel na het nuttigen van dat glaasje ter ontspanning stijgt je hartslag, omdat je lichaam aan de slag gaat alles weer af te breken. Je ervaart dit misschien niet zo door de verdovende werking van alcohol, maar voor je lichaam betekent het drinken van alcohol nog meer stress en dus nog harder werken.

Wat hebben chocolade, koffie en alcohol gemeen?

Het zijn allemaal oppeppers. We snakken naar deze producten als we stress hebben, terwijl het ons niet dient. Wat deze producten met ons lichaam doen en waarom het uiteindelijk ons stresslevel verhoogt in plaats van verlaagd. Wat kun je dan wel eten en drinken als je stress ervaart? Veel eiwitten, veel groente, twee stuks fruit en reduceer de hoeveelheid suiker die je binnen krijgt. Dit zorgt ervoor dat de bloedsuikerspiegel niet zo piekt waardoor je je stabieler voelt gedurende de dag. Vervang koffie door cafeïne vrij of door kruiden thee. Matig alcohol en kies eens vaker een alcohol vrij drankje. Dit kan ook een alcohol vrij speciaal biertje zijn.

Dagelijkse voeding

Gezond eten hoe doen we dat ook alweer? Nog even een handig lijstje om er dagelijks even bij te pakken.

  • Eet minimaal 250 gram groente
  • Eet 2 stuks/200 gram fruit
  • Eet zuivel of plantaardige vervangers
  • Kies volkoren graanproducten (brood, pasta, wraps etc.)  en aardappelen
  • Kies onbewerkt vlees of natuurlijke vleesvervangers
  • Drink minimaal 2 liter vocht
  • Gebruik zachte en/of vloeibare (bereidingen)vetten
  • Eet minimaal 15 gram ongezouten noten

Vul dit wekelijks aan met een portie vette vis en peulvruchten. Als je zorgt dat je aan dit lijstje voldoet ga je merken dat je snacks en allerlei verleidingen veel makkelijker kunt weerstaan. Je hoeft geen uren in de keuken te staan, maar je lichaam verdient het om de juiste brandstof te krijgen!

Dit artikel is geschreven door Hanneke Kuipers, ze heeft een achtergrond in Stress & burn-out begeleiding en voedingscoaching. Het lichaam, geest en waar we onszelf mee voeden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Hanneke coacht, schrijft en spreekt vanuit haar bedrijf Health by Hanneke.

Health by Hanneke

 

 

Zit het negeren van onze lichamelijke en geestelijke (stress- en vermoeidheids-)klachten in ons DNA? Zijn wij gehardwired om signalen niet te voelen, te ervaren, te missen of botweg te negeren?
 
Een paar maanden geleden zat ik verzonken naar mijn 6 maanden oude zoon te staren. Terwijl ik hem aan het bestuderen was viel het mij op dat hij in 1 ademteug vanuit de lach-stand naar de huil-stand ging. Dit was zijn typische moeheidshuiltje. Als een blad op een boom sloeg zijn bui om. Chagrijnig en moe, maar toch willen blijven spelen. En dat terwijl hij heerlijk in een knusse box ligt. Hij kan dus elk moment ervoor kiezen om zijn ogen dicht te doen en lekker te gaan slapen. Maar toch doet hij het niet...
 
Is dat ook niet wat wij, volwassenen, ook doen?  We zijn druk, worden drukker, hebben een ellenlange to do lijst. Agenda is volgepland met werkafspraken, lunchafspraken, koffie-dates etc. Kortom een dag, een week, een maand en/of een baan waar je stress van krijgt.
 
De 'leuke dingen’ voelen langzaamaan als een verplichting. Ook als volwassenen voelen we vaak het punt van omslag niet. Voor je het weet voel je je uitgeput, moe, heb je een slechte concentratie, hoofdpijn, zo gaat het lijstje wel even door. Je ervaart  geen ruimte voor ontspanning meer.
 
Maar zeg nou eens eerlijk... heb je dat punt al bereikt? Ben je al te ver gegaan? Wordt je geleefd door stress? Heb je het door? Of ben je op een of andere manier niet in staat om te reageren op je stresssignalen? Misschien voel je die stresssignalen niet eens. Of je voelt geen tijd om te reageren op die stresssignalen?
 
Ieder mens heeft zijn eigen valkuil of obstakel waarom hij niet reageert op de stresssignalen. Of wellicht heb je het wel door, maar heb je de keuze gemaakt door te gaan. Mogelijk voel je geen andere optie dan doorgaan. En dat is okey. Maar weet dat stresssignalen langzaam maar zeker veranderen in stressklachten. Hierna sluipt langzaam de overspanning of burn-out erin. Plots wordt je wakker, plots bevind je je in een andere staat.
 
Mijn zoon is niet in staat om een beslissing te maken ten goede van zichzelf.  Mijn zoon kan niet bedenken ‘he, ik ben moe en de oplossing is slapen.’. Nu kan ik de moeheidssignalen bij mijn zoon opvangen en hem naar zijn bedje brengen. Crises afgewend.
 
Zo lijkt het erop dat ongeacht onze leeftijd we de stresssignalen niet goed oppakken. Dus zal het dan echt in onze DNA zitten om door te gaan? Ondanks dat het emmertje al overloopt?
 
Maar wie helpt jou de burn-out crises te ontwijken als je, om wat voor reden dan ook, niet in staat bent zelf de stressklachten op te pakken? Wie geeft jou nieuwe inzichten om tot oplossingen te komen? Wie ondersteunt jou? Bij wie voel jij je veilig? Wie is jouw klankbord?

Waarom vallen niet mag...

Vallen heeft meerdere definities. Vallen als in ‘vallen op de grond’ en vallen als in ‘vallen en opstaan’ in context van leren, is waar ik naar refereer.

Ons hele leven lang zijn we (zowel bewust als onbewust) aan het leren. Het schijnt zelfs dat baby’s in de buik al beginnen met leren.

We worden geboren met een x aantal reflexen, deze zitten ingebakken. Al snel wordt er overgegaan op leren. Dit leren neemt een gaat in een sneltreinvaart in de periode van dreumes, peuter, kind en adolescent. En dat leren gaat vaat gepaard met soms letterlijk vallen en opstaan. Het schijnt dat, hoe jonger we zijn, we makkelijker leren. En dat klopt. Hoe jonger je bent hoe makkelijker onze hersenen het oppakken; bijvoorbeeld denkpatronen, handelingen en gedrag.

Er zijn een tal van redenen waarom we makkelijker leren als we jong zijn. Een daarvan is durven.  Om nieuwe dingen te leren moeten we oefenen. En bij het oefenen komt het durven om de hoek kijken: durven oefenen. Durven vallen en durven opstaan.

Als we jong zijn, zijn onze hersenen, met name het pre-frontale gedeelte, niet volgroeid. Het pre-frontale gedeelte is o.a. verantwoordelijk voor het inschatten van risico en consequenties. Als je die niet op waarde kan inschatten, dus te laag inschat, ervaar je niet de juiste bijhorende mogelijke consequenties en angsten. En dus durf je het en doe het gewoon. Je valt en staat op. Dit zie je heel goed terug tijdens het skiën. Wat heb ik die kleine hummels benijd toen ik op mijn 28ste voor het eerst op skiën stond. Vanaf 4 jaar, misschien zelfs jonger, glijden die hummels in een rijtje, achter de skileraar zonder vrees van de berg af.

Ja en dan wordt je ‘volwassen’. Je bent klaar met leren op school. Je hebt een carrière, wellicht een partner en/of kinderen of andere legio aan verantwoordelijkheden. Het leren van het ‘echte’ leven kom nu steeds meer in de schijnwerpers te staan. Daar komt mogelijk bij dat je enigszins andere ….de druk voelen dat; je al hoort te weten hoe het leven in elkaar zit, je merkt wellicht een prestatiedruk, je vrienden boeren beter, je vriendinnen hebben het al voor elkaar, de maatschappij verwacht veel van je et cetera. Vallen is nu hele andere koek geworden. Want je hoort geslaagd te zijn in het leven, je hoort alles op een rijtje te hebben, je gras hoort groen te zijn.

Maar je bent niet blij, misschien zelf ongelukkig, je heb het gevoel dat je elke keer de verkeerde keuzes maakt, je zit vast in een vaste gedragspatroon, je loopt rondjes.

Kortom, je ervaart stress en je wilt anders. Stiekem weet je het al: je hebt hulp nodig. Je komt er niet alleen uit, dat heb je al geprobeerd. Maar die muren blijven staan en die deuren blijven dicht. Tips en adviezen van vrienden en familie past ook niet bij jou en past niet in jouw situatie. Maar ja… hulp zoeken is dat niet vallen? En dat doet mogelijk pijn of geeft je angst. Want vallen houdt in dat je laat zien dat je gras toch niet zo groen is.

Vallen wordt een ding…. je bent je immers bewust van de consequenties en bijhorende angsten.

En nu?

Maar zeg eens eerlijk? Je bent vast wel eens ‘gevallen’. Ben je toen uitgelachen? Is er zout in je wonden gestrooid? Is het mooie groene gras in jouw neus gewreven?

Of heb je sociale en emotionele steun gekregen? Of heb je een klankbord gevonden? Of tips en adviezen gekregen? Of heb je door jouw openheid andere geïnspireerd? Zo ja, zo zie je vallen is positief. 

Hulp vragen bij de juiste deuren is goed, beter nog het helpt je echt. Ben jij klaar om te vallen? Om opluchting te voelen? Wil je van het zware gevoel af? Ben je het rennen in cirkels zat? Ben je toe aan concreet tot de kern te komen en van daaruit praktisch aan de slag te gaan? Dan is het jouw tijd om aan de slag te gaan en objectieve ogen, middels counseling, kunnen daarbij helpen!

 

Ons mentale gemoedstoestand kan ook wel eens gemaaid worden.
 
Ik heb geen groene vingers. Ik was dan ook trots dat ik het gras in mijn tuin weer eens gemaaid had. Echter, na een paar dagen leek het alsof het gras alweer gegroeid was. Logisch, maar psychologisch gezien wilde ik er niet aan. Dus wanneer ik weer een paar dagen later met een scherp oog keek naar het gras, zag ik toch echt wel plukken gras bovenuit schieten. Ja, pff het gras moet weer gemaaid worden. Weer enige tijd later, kwam ik er echt niet meer onderuit. Het gras was een grote chaos. Maar zin in grasmaaien? Nee. Op een gegeven moment registreerde ik het chaotische gras niet meer. Ik zag het, en dat was het. 
 
Zo gaat het ook met onze geestelijke en lichamelijke (stress)klachten. Je hebt last van geestelijke en/of lichamelijke (stress)klachten op bepaalde moment(en) op een dag. Niets ernstig maar voldoende om te denken ‘Mh misschien moet ik er iets mee doen?’. 
 
Daarna ervaar je deze klachten op dagelijkse basis. De vragende gedachte veranderd in een vast gegeven ‘Ik moet er iets mee doen’. 
 
Weer wat tijd later merk je dat je er op dagelijkse basis last van heb. Je leert ermee om te gaan, je leert jezelf een weg eromheen aan. Je leert ermee leven. Want zin om 'het gras te maaien' is er niet. Onbewust, maar misschien wel bewust, bouwen de geestelijke en lichamelijke (stress)klachten op. Het gras overwoekert, maar registreren doe je misschien niet meer. 
 
Het gras wordt in kwestie van korte weken een chaos. Mentaal en lichamelijk kan het veel langer duren, de klachten bouwen zich mogelijk langzaam op. Echter, gras kan geen last krijgen van stressklachten, overspannenheid of burn-out. Gras heeft geen last van wanneer zijn leven on hold wordt gezet. Jij wel. Maar net zoals een chaotisch stuk gras, kost het, wanneer je te laat reageert op jouw klachten, veel meer tijd op het aan te pakken. En nee, kunstgras is hier niet de oplossing 😉
 
Zo weet ik vanuit terugkoppeling van mijn klanten dat ze uiteindelijk ook heel blij waren dat ze aan de slag zijn gegaan. Zelf na een eerste gesprek ervoeren sommige al een hele opluchting.  Geestelijke en lichamelijke (stress)klachten zijn (grotendeels) opgelost of ze hebben een gezonde manier van omgaan gevonden.
 
In welke fase van 'gras maaien' zit jij? Ongeacht de fase van het gras, kan de drempel tot counseling heel hoog zijn. Juist omdat je misschien al geleerd heb er mee om te gaan. Of omdat je er bewust voor kiest om er niets te mee doen. Wellicht is het te pijnlijk voor je. Om toch weer eens terug te gaan naar het stukje gras, uiteindelijk heb ik de grasmaaier weer gepakt. En ik was, uiteindelijk, heel blij dat het weer gemaaid was en dat ik het aangepakt had. 
 
Hoe fijn zou het voor jou voelen als je geestelijk ook begint met het gras maaien? 

Miriam schrijft vanaf Aruba over haar ervaring met stress, tijdens het omgaan met borstkanker, en een jaar later een echtscheiding, na 13 jaar huwelijk.

Klap na klap, het was allemaal heel heftig, maar positief denken en fijne mensen om haar heen, hielpen haar weer op de been.

 

Verdriet in het Paradijs

De dokter koos zijn woorden heel zorgvuldig: “de testresultaten zijn binnen, en ze zijn niet goed. Je hebt borstkanker”.

Het was het jaar 2014, het jaar dat ik me herinner als de dag van gisteren. Alles was vanaf toen; het jaar van voor of na de kanker.

Het was kerst tijd, 2013, ik belde mijn huisarts, de receptioniste nam op, en ik vertelde haar dat tijdens het douchen die ochtend, ik een harde bobbel voelde aan de bovenkant van mijn rechterborst.

Normaal maak ik me niet zo snel zorgen, en ik heb weinig gevoel voor drama en ben zelden in paniek, maar dit voelde helemaal niet goed, en ik wist meteen; dit is fout, dit is iets ergs.

Ik vocht tegen mijn tranen, terwijl ik de secretaresse ervan overtuigde, mij een afspraak voor de kerst vakantie te geven. Ik vertelde haar dat ik bezorgd was dat het een tumor zou kunnen zijn.

Ik mocht meteen diezelfde ochtend langskomen. Mijn partner was al aan het werk, ik wilde niemand ongerust maken (vooral mijn moeder niet, die 3 zussen had verloren aan kanker) dus ik besloot alleen naar het spreekuur te gaan.

Op van de zenuwen zat ik in de dokter’s wachtkamer. Gelukkig was ik na 10 minuten al aan de beurt. De huisarts voelde aan mijn borst, aan het harde knobbeltje en ze zei dat wat ik al voelde aankomen;

dit voelt niet goed, ik geef je meteen een verwijsbrief mee om naar het ziekenhuis te gaan voor de kerst vakantie. Ik vind het zo sneu voor je. Dat deed me goed, dat ze erkende dat ik het goed had opgemerkt. Ik ben blij dat ik meteen aan de bel trok, aangezien dit precies een harde knobbel was, die je kon bewegen onder de huid, waarover ik had gelezen. Hoe eerder je erbij bent hoe beter, dat zag ik ook ooit eens op tv en ik ben blij dat ze het meteen serieus aanpakten.

Ik ging iets te laat naar mijn werk, maar voor een dokters bezoek was dat geen probleem. Iemand van het ziekenhuis belde me diezelfde middag terug dat ik de volgende dag kon langs komen voor testen.

Blij dat ik voor de kerst vakantie nog terecht kon maar wel erg ongerust gingen we die avond slapen. Niemand wist er iets van, behalve mijn partner en ik. We hadden besloten niemand ongerust te maken van de familie en vrienden. Eerst maar even afwachten of het echt iets erg is.    

Ik wilde hun zorgeloze kerst dat jaar niet verpesten, dus hield ik me stil. Ik ging de volgende dag in mijn eentje naar het ziekenhuis toe voor een aantal testen en daarna meteen door naar mijn werk.

Ik werk in vastgoed op Aruba en ons kleine eilandje is mega druk rondom de kerstvakantie. Vele bezoekers waren zoals voorgaande jaren naar Aruba gekomen en een aantal kwam bij mij om koopwoningen te bekijken dus ik ging gewoon verder die dagen die volgden, alsof er niks boven mijn hoofd hing.

Het ziekenhuispersoneel zou werken aan de uitslagen van mijn testen, tijdens de kerstvakantie en me zo snel mogelijk informeren of de knobbel op mijn borst goed-/ kwaadaardig was.

Tik tok tik tok, de tijd ging uiterst langzaam en ik was veel in gedachten, Ik deed wat onderzoek on-line naar borst kanker, hoe groot de kans is om op relatief jonge leeftijd borstkanker te krijgen, etc.

Als je al een onrustige slaapster bent, zoals ik, en er hangt je een enge ziekte boven het hoofd komt dat je nachtrust zeker niet ten goede. Elk uur op de klok kijken, naar je mobieltje staren ‘s nachts alsof je anders een oproep mist, draaien, peinzen, het waren dagen die langzaam voorbij kropen, totdat eindelijk de kerst voorbij was, en ik gebeld werd.

Nog even dacht ik; ik ben een gezonde meid, ik leef bewust, ik heb een zorgeloze jeugd gehad en een fijn leven met mensen om me heen die van me houden. Het zal allemaal wel goed komen.

Maar toen ik het telefoon nummer herkende van het ziekenhuis dat me op dat moment belde, schoot er wel een en ander door mijn hoofd... Stel dat het niet goed is? Wat moet ik dan?

Het ziekenhuis gaf aan dat de uitslag van het onderzoek binnen was en dat ik de volgende dag langs kon komen. Toen wist ik al; het is slecht. Je voelt gewoon aan je lichaam dat er iets mis is, ik wist het.

De dokter bevestigde mijn vermoeden, het is niet goed; “je hebt borstkanker”.

Een zeer agressieve versie, HER2, en we gaan het omdat je zo jong bent (44 jaar jong) meteen agressief behandelen. We gaan ervoor zorgen dat je beter wordt. Bla, bla, bla, de rest van het gesprek is aan me voorbij gegaan als een nevel mist, waar je doorheen rijdt, je ziet het wel, er beweegt wat, maar je kunt het niet vastpakken.

Gelukkig was mijn echtgenoot (nu ex man) bij me, zodat hij me later kon vertellen wat er precies allemaal gezegd was.

Ik kon alleen maar denken: “in godsnaam geen chemo”. Binnenkort ben ik een patiënt, word ik ziek, moet ik het ziekenhuis in, verlies ik mijn haar, ga ik dood?

Ik voelde me goed, best krachtig en energiek die periode in mijn leven, dus uiteraard denk je dan; misschien had de dokter de testresultaten per ongeluk verwisseld met een andere persoon, want dit kon helemaal niet over mij gaan. Een operatie, bestraling, chemotherapie, niks voor mij. Dat voelde als iets voor oudere mensen. Ik stond midden in het leven, met alles goed voor elkaar, een mooie eigen woning, leuke vent, fijne familie, een topcarrière op Aruba. Dit kan niet mijn verhaal zijn en zeker niet mijn einde.

Maar helaas, het was echt, het ging over mij en ik had kanker. Tijd om het vertellen aan mijn moeder, ze was in shock, ze huilde zo hard en zakte in elkaar. Daarna gaf ze me zo’n stevige knuffel, de liefste moeder van de wereld, met zoveel verdriet en angst om haar eerst geborene, ga er maar aan staan. Het brak mijn hart om haar zo te zien en ik sprak haar krachtig toe; “ik ga deze ziekte verslaan, blijf sterk voor mij mam, ik heb je nodig”.

Ze vermande zich en zei door haar tranen heen; ja schat, we gaan dit samen aanpakken, ik ben er voor je en steun je met alles. Een top reactie en overal ging ze mee naartoe als ik dat vroeg (eigenlijk ook ongevraagd) 🙂

Samen zijn we na mijn operatie om het knobbeltje te verwijderen, en na de chemotherapie sessies, vanaf Aruba door de zorg verzekeraar naar Colombia gevlogen voor bestraling van de borst. Een 6 weeks verblijf in Cali, waar ik naast de professionele medische zorg die ik ontving en het prachtige land Colombia waar ik een klein beetje van heb kunnen ontdekken, zelfs ook wat Spaans heb geleerd. Bestraling doet geen pijn, het was dagelijks een behandeling van ca. een half uur. Daarna aten we samen iets en ging ik rusten in het hotel, daarna gingen mijn moeder en ik Netflixen of wat winkels bezoeken en inkopen doen voor het avondeten.

2 x per week kwam er een Spaanse privéleraar naar het hotel om mij wat Spaans bij te brengen.

Qua werk kon ik mijn collega’s ook wat ontlasten, door regelmatig e-mails van klanten te beantwoorden, op onze huizenwebsite alle nieuwe panden te uploaden en engelse teksten te schrijven als omschrijving bij de koopwoningen, dus ik hield mezelf wel bezig.

Het herstellen van de chemo en de bijwerkingen daarvan, kaal en misselijk worden, naast het emotionele deel, de verwerking van alles dat je meemaakt en op je afkomt, de reactie van mensen als je ziek bent en met een pruik op loopt, dat doet wat met je en dat duurt een heel lange tijd (in mijn geval) voordat je daar doorheen bent.

De steun en support van mensen om je heen is overweldigend. Een aantal mensen waarmee je jaren bevriend bent en waarop je denkt op te kunnen rekenen: vergeet het maar.

Terwijl de verrassende berichten en lieve steun komen van mensen, waarvan je dacht dat ze “maar” kennissen waren, dat die daardoor dichter bij je komen te staan en de fake vrienden die niet meer naar je omkijken, dat maakt wel wat in je los.

Alles is betrekkelijk, niets is te voorspellen, pluk de dag. Ik heb het gevecht gewonnen!

Ik ben nu bijna 7 jaar kankervrij en het voelt goed.

Een jaar nadat de ziekte zich openbaarde, verliet mijn man me, had ik weinig inkomen, een hypotheek die ik alleen moest ophoesten, maar ondanks alles ben ik nu gelukkiger dan ooit, mega verliefd op een lieve, knappe, zorgzame man, waarmee ik aan de toekomst werk. Hij is de liefde van mijn leven en we hadden al een tijdje verkering zo’n 30 jaar geleden. Lang leve Facebook.

Mijn carrière is weer als vanouds en helemaal op de rit. Ik heb een Tiny House laten bouwen, waarin we binnenkort samen gaan wonen (op Aruba) en de toekomst lacht me weer toe. Tijdens dit alles ben ik bijna altijd positief gebleven en dat heeft me erdoorheen geholpen. Even tot slot een leuke quote van mijn favoriete clown Bassie; “wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen”. 

Wil je meer over Miriam weten? Volg haar op www.facebook.com/miriamengeln of www.instagram.com/arubaconnections

Hoe ziet een wereld zonder stress eruit?

Heel erg leeg. Qua mensen dan. Die zouden er niet meer zijn namelijk.

 

Hoe zit dat? Ons stresssysteem is een overlevingsfunctie. Het zet jouw zogenoemde fight or flight systeem op scherp. Het systeem dat je vroeger nodig had om bijvoorbeeld dat gevaarlijke roofdier te kunnen overleven. Stress is dus nodig. Zonder stress zouden we ook niet kunnen overleven.

In de moderne wereld van vandaag hebben we gelukkig niet (vaak) meer te maken met zulke extreme overlevingssituaties. We hoeven niet snel te reageren op tijgers of andere grote roofdieren. Maar ons stresssysteem loopt wat dat betreft nog achter op de moderne wereld. Helaas is ons reactievermogen op stress is niet aangepast aan het hedendaagse leven en de daarbij horende prikkels. Dat kan een groot effect hebben op onze mentale vitaliteit!

Iedereen ervaart wel een zekere mate van stress in zijn of haar leven. Het altijd bereikbaar ‘moeten’ zijn. Werk. De kinderen. Veel onderweg. Een druk sociaal leven. Financiële zorgen. De dagelijkse sleur. Weinig tijd voor ontspanning.
Zijn dit dan niet de roofdieren van de moderne wereld?

Een knoop in je buik, hoofdpijn, slechte concentratie, gejaagd gevoel, vermoeid en niet meer tot rust kunnen komen zijn slechts enkele voorbeelden van hoe stress tot uiting komt.

Wij hebben de neiging om stress bij onszelf erg te onderschatten! Langdurig blootgesteld zijn aan stress kan ons stresssysteem dusdanig beschadigingen dat het permanent overbelast blijft. Met als gevolg dat je nog gevoeliger blijft voor stress.

Ook zie ik helaas nog vaak klanten in mijn kantoor zitten die overvallen zijn door een burn-out.  Vaak komt dit omdat ze hun stresssignalen niet op tijd opgemerkt hebben. Dat is erg zonde, want herstellen van teveel stress kan al binnen enkele weken. Herstellen van een burn-out duurt vaak minimaal een jaar.

Herken je jezelf in de volgende situaties?

Ervaar je stress door werk?
Gevoelsmatig ervaar je geen klachten. Je werk is belangrijk en leuk. Toch ben je wel moe, maar dat schuif je af op die drukke periode die je net achter de rug hebt. Maar duurt die drukke periode niet al maanden? Of zelfs jaren?
Heb je het gevoel dat je zaken gelijk moet oppakken? Anders knaagt dat schuldgevoel, voel je jezelf ontevreden en niet productief? Je neemt niet de tijd voor avondeten en doet alles om tijd te besparen. Je voelt iets meer lichamelijke klachten dan je zelf wil toegeven, maar ziekmelden zit er ook niet in.

Stress door je omgeving?
Iedereen rekent op jou en wil steeds meer van je. Thuis, op het werk, vrienden of familie? Even bijkomen op de bank lijkt niet meer te lukken. Het gejaagde gevoel lijk je niet meer kwijt te kunnen raken en je voelt je rusteloos. ’s Avond in bed blijf je piekeren en lijk je de slaap niet meer te kunnen vatten. ’s Ochtends ben je nog steeds vermoeid. Je bent prikkelbaar en merkt op dat je minder kan hebben van je collega’s, partner en/of kinderen. Zelfs diegene die nooit wat verkeerd konden doen in jouw ogen.

Vind je het gewoon moeilijk om met stress om te gaan?
Je hebt over het algemeen geen gevoelens van stress. Maar als dat wel gebeurd dan kan je er moeilijk mee omgaan. Je heb een stressvolle dag of week voor de boeg en je kan al een week van te voren er niet van slapen. Je bent nu al aan het piekeren en zorgen maken over wat er nog moet gaan komen. Soms betrapt je jezelf op doemscenario’s terwijl het achteraf toch wel mee viel allemaal. Je omgeving geeft aan het toch wel moeilijk te vinden om met de ‘gestreste  jou’ om te gaan. Je geeft het liever niet toe, maar je was ook niet zo lief en vriendelijk tegen je vrienden, familie en collega’s dan dat je zou willen. Je wil voorkomen dat je niet aan stress onderdoor gaat, want wat gebeurt er met je als je een langere tijd met stress moet omgaan? Eigenlijk wil je beter met stress leren omgaan zodat jij jezelf beter voelt, jezelf niet meer gek maakt en meer vertrouwen in jezelf en de situatie krijgt.

Herken jij jezelf in een of meer van deze situaties?
Voorkom dat je overspannen raakt of een burn-out krijgt. Raakt niet meer overvallen door stress. Pieker minder en krijg de controle terug over je leven! Ga meer genieten van het leven.

 

Een tijdje geleden ben ik uitgelachen. Ik vertelde namelijk dat ik onderzoek aan doen ben bij een kapperszaak. Desbetreffende persoon vond het gek dat een kapperszaak last van stress heeft. Door stress ontstond er regelmatig aan het einde van de dag ruzies. 

Maar zo gek is het niet eigenlijk dat een kapperszaak stress ervaart. De medewerkers hebben namelijk te maken met een zowel lichamelijke, geestelijke en emotionele belasting.

De medewerkers zijn de hele dag in de weer en lopen veel. Soms hebben ze ook last van afwisselende temperaturen (Kou van buiten, wassen van haren, warmte van de föhns etc.).

Betreft de emotionele en geestelijke uitdaging: De gehele dag hebben zijn klanten om hun heen. Vaak willen deze klanten hun ei kwijt. Daar komt bij dat er veel omgevingsgeluid aanwezig is.

Omdat ze in een omgeving met continu klanten om hun heen werken, is het vaak nauwelijks of niet mogelijk om professioneel vlak terugkoppeling te geven. Feedback wordt dan uitgesteld of niet gegeven. In hun geval heeft dit geleid tot veel stress.

De oplossing was simpel: Training feedback geven en ontvangen waarbij ze de juiste vaardigheden aanleren.

Resultaat: minder stress, minder ruzie en blije medewerkers.